Perfect Scent

Ze rook hem, haar geurzin was altijd al sterk ontwikkeld geweest, dus dat ze hem kon volgen middels zijn geur verbaasde haar niks.

Hij had haar aandacht getrokken in de kroeg, zag hoe hij kinderlijk eenvoudig mensen aan hem bond. Toch ging hij alleen naar huis, ondanks dat hij genoeg liefhebbers had om mee te nemen. Het intrigeerde haar en de week erop zat ze weer in het danscafé en weer zag ze dat hij een bijna onweerstaanbare aantrekkingskracht had.
Mannen die hem als vriend wilden hebben omdat er een zweem van macht om hem heen hing en de mannen die hoopten dat ze in zijn gloed een graantje, of liever een vrouw, mee konden pikken.
Vrouwen zwermden om hem heen, in de hoop hem aan zich te binden, hij vormde een uitdaging en behelsde een belofte van een goed leven.

Als hij had gewild had hij geen avond alleen hoeven zitten. Toch bleef hij liever op zichzelf. Net als zij.

Hij voelde haar. Niet in aanraking, nee, daarvoor was ze nog te ver, hij voelde haar bewegingen door de lucht. Achter hem, kleine luchtschommelingen die hij ervoer via zijn huid, hij zag haar door beweging en hij wist dat ze hem zou vinden, hij wilde door haar gevonden worden.

Zijn geur prikkelde haar, een lichte rilling gleed van haar nek, naar haar rug en verdween richting haar zij, kleine tintelingen in haar onderbuik achterlatend. De zwoele warmte legde een vochtig laagje over haar huid, liet haar glanzen in het licht van de volle maan. Nevels zwermden rond haar voeten, wervelden rond lange benen, omhuld door een lange rok en nauwsluitende blouse. Ze wist zich beschut door de wolkenslierten, ze kwamen altijd rond haar op zulke avonden. Maar dit keer was het anders. Deze mán was anders, ze wist het door de tintelingen over haar huid en de signaaltjes vanuit gevoelige plekken verraadden het.

Bijna was ze bij hem, de mistdruppeltjes verplaatsten zwevend en kondigden haar aan. Een aantal keren had hij haar gezien. Haar aanwezigheid werd intens door hem ervaren. Hij wist ook dat hij haar niet hoefde te benaderen, dat ze zelf op het punt van toenadering zou komen. Hij wist ook dat hij daar niet lang op hoefde te wachten. Hij herkende haar.

Ze stond stil, roerloos. Slierten parelgrijs kropen om haar heen. Vlakbij.
“Voel me!” Ze schrok van deze gedachte en ze besefte dat dit precies was wat hij deed, hij voelde haar net zo hevig als zij hem rook. Ze sloot haar ogen en liet haar handen dwalen in de wetenschap dat hij haar bewegingen zou ’zien’. Ze streelde haar lippen, haar hals. Voor hem. Ze opende haar blouse, knoopjes een voor een los, haar ademhaling steeds oppervlakkiger. Zacht gleden haar vingers over haar naakte schouders, tekende ze een pad naar haar borsten, gevangen in zacht zilverig kant, haar kleur. En ze wist het.

Met een brul werpen ze zich op elkaar, zij al half ontbloot, haar hals onbeschermd. Haar handen grijpen als klauwen en vernielen zijn shirt. Grommend trekt hij haar naar zich toe, haar nagels verdwijnen in het vlees van zijn rug. Stof scheurt, benen omklemmen. Handen liften haar iets verder op ondersteunen haar billen, ruw duwt hij haar tegen een boom, ze kreunt. Vingers worstelen, ontknopen, snel, ongeduldig. En dan.

Hun wilde geluiden verstommen. Hun blikken vinden elkaar, herkennen elkaar in het vuur van de lust, woest, onbevangen en ze weten het. Met oneindig veel tederheid laat ze hem binnen, zachtaardig zoekt hij zijn weg in haar. Krachtiger worden hun bewegingen.

Haar geur vermengde zich met de zijne , ze wist dat ze gevonden was, het boeket van hun geuren was uniek en voorbestemd. Al zo lang zocht ze, vele mannen verder, geen van hen krachtig genoeg. En nu was hij daar.
Compleet voelde hij zich, haar lichaam om de zijne, hij in haar. En hij las haar emoties als waren ze de zijne. Zo lang gezocht, zoveel vrouwen die niet voldeden, niet opgewassen waren tegen zijn kracht. En zij ontving hem met dezelfde hartstocht, hetzelfde vuur, hetzelfde gevaar. En hij wist het

Zijn tanden verdwijnen in haar zoetgeurende hals, ze gooit haar hoofd achterover, hem meer ruimte gunnend. Haar benen omklemmen hem, haar heupen zwepen hem op.
Neem me! Geef je!

De mist beschermt hen tegen blikken, beschermen blikken tegen hen. Want wat er gezien zou kunnen worden, zou niet worden begrepen.

Verstrengeld zakten ze samen naar de grond. Ze hadden elkaar zo opgeëist dat ze beide uitgeput waren. Haar benen trilden om hem heen, hij zweette druppels, die haar lijf verkoelden, Ze likte een druppel uit zijn hals. Hij kuste haar op geschonden plekjes ontstaan door hun woeste liefdesspel. De brandende beet in haar hals streelde hij zachtjes.

“Er waren meer,” fluisterde ze”, “maar ze redden het niet”
“Ik weet het, God ik weet het, ik heb zo lang op je gewacht! Ik kon niet rusten voor dat we samen waren, ik wist dat je ergens moest zijn.”

Hun harten slaan als een, in lijf en ziel verbonden, nu kunnen ze hun jacht vergeten, hun ogen sluiten, hun harten openen, hun leven samen leven.

Een wandelaar fluit naar zijn hond.
“Bas! Kom nou jongen, wat ben je nou allemaal aan het doen? Wat heb je daar?”

Een milde windvlaag verdrijft de nevels rondom de oude eik. De hond jammert, de man zuigt bijna fluitend lucht naar binnen, in een reflex zijn mobiel grijpend.

….van onze correspondent
De lichamen die gevonden zijn in het ‘Weidman’s bos’ , blijken al meer dan twee eeuwen geleden te zijn overleden. Archeologen noemen het een wonder en zeer merkwaardig dat, ondanks het druk bezochte wandelgebied, de twee nooit eerder ontdekt zijn en ze in deze zo ongeschonden staat gevonden zijn. “ Hun huid is, net als het meisje van Yde, leerachtig, veenlijken dus.”, aldus de archeoloog en specialist op dit gebied. ‘De eeuwige geliefden’ wordt het paar al genoemd door de plaatselijke bevolking. De woordvoerder van de politie gaf aan dat hij bij de eerste melding dacht aan een nieuw slachtoffer van de verdwijningen, maar is blij dat dit nu dus niet het geval is. Hij vermelde ook nog dat sinds een maand geen nieuwe zaken van vermissingen meer zijn, natuurlijk zal het onderzoek naar deze verdwijningen door blijven lopen…

Geschreven door mijn Schaduw. Vind haar hier: At Dina’s