Bitterzoet (4): Inwisselbaar

De week was een roes. We meldden ons allebei ziek. Bang om ook maar één moment te missen. We neukten als beesten, vielen uitgeput in elkaars armen in slaap. Plakkerig van het zweet werden we wakker van de zonnestralen door de gordijnen. De verfrissende douche werd de aanloop naar een volgende vrijpartij. Gulzigheid. Alsof het onze laatste dagen op aarde waren.

Het werd zomaar weer maandag. Een week na onze ontmoeting in de tram. Zonder woorden ontbeten we. Beide bewust van een einde. Toen jij de geur van onze laatste nacht van je afdouchte, nam ik je huis nog een keer in me op. Een burgerlijk huis. Zithoek geformeerd om de flatscreen, pantoffels onder de verwarming. In het hoekje van de vensterbank zag ik een klein fotolijstje. Gek dat me die nog niet eerder was opgevallen. Ik had hier toch een week geleefd.

Ik liep er naartoe en pakte het op. Je vrouw. Niet onknap. “Een likje verf doet wonderen”, mompelde ik. Op haar schoot twee kids. Een baby en een kleuter. “Bram en Julia…” Ik draaide het lijstje om. Waarom? Geen idee. “Jij bent onze alles” stond er. Met daaronder een kruisje, een bibberig ‘Julia’ en een piepklein vingerafdrukje. Een beetje gevlekt. Waarschijnlijk had zijn vrouw het duimpje van de kleine Bram in de waterverf gedoopt. “Onze alles….”

“Verdomme!” Dit kan ik niet. Dit ben ik niet. Zo’n mooi gezinnetje, alles wat ik ooit had willen hebben. Voor mezelf. Dat kan ik toch niet kapot maken om… ja waarom? Om mijn eigen geiligheid? Omdat ik van je…. Nee. Ik wimpelde de gedachte af. Razendsnel gingen mijn gedachten. Weg, weg, weg, ik moet weg! Ik griste mijn spullen uit de slaapkamer, schoot in mijn jurk en rende de deur uit.

Eenmaal in de tram naar huis sms’te ik je: “Ruim aub alle sporen op. Bel me niet. Het was leuk, maar voorbij.”

De weken gingen voorbij. Ik heb je telefoontjes geweigerd, sms’jes en mailtjes ongelezen gedelete, ik had de deur dichtgegooid. Stoer hield ik mezelf dat ook voor, maar ’s nachts huilde ik hete tranen. Ik wist dat ik de juiste beslissing had genomen. Jij hoorde bij hen, bij het vingerafdrukje van Bram en jij zou dat ook wel gaan inzien. Iedereen wil dat toch? Een gelukkig gezinnetje, lieve foto’s en een ‘onze alles’?

Op een avond nam ik een besluit. Ik wilde mijn oude leven weer terug. De blikken, de complimenten, de hitsige zoenpartijen op het toilet, de naamloze one night stands. Niet dat het nou zo’n verheffend leven was. Maar ik werd gezien. Lekker wijf, queen of the night, de natte droom van elke… Ik trok mijn meest opzichtige jurkje aan. De weken van verdrietige isolatie hadden in ieder geval opgeleverd dat ik daar weer in paste. Killerheels. Ik keek in de spiegel. Ja, ik moest het van mijn lichaam hebben vanavond. Met zorgvuldig aangebrachte make-up maakte ik er nog wat van. “Ach”, mompelde ik, “de meeste kerels kijken toch niet naar m’n hoofd.”

Het was druk in de club. Oude vrienden waren verrast, oude ‘vriendinnen’ kuchten afkeurend, een jonge barkeeper knipoogde naar me, ik was terug! Vol passie stortte ik me op de dansvloer, de glazen prosecco, rosé en martini bleven komen. In een ultieme verleidingsdans had ik ze in no time te pakken, de potentiele bedpartners… Ik genoot, ik voelde me top. Tot ik jou zag. Levendige blauwe ogen, een zelfbewuste blik. Je stond heftig zoenend op de dansvloer. Het was niet die vrouw van de foto. Niet de moeder van je kinderen. Het was een of andere bimbo, zo’n slet die… zo’n meisje, zo’n vrouw…

Ze was iemand als ik.



Dit is een vervolg op: Bitterzoet (1), Bitterzoet (2): Ergens in een verborgen wereld en Bitterzoet (3): Zoeter dan de herinnering

Wordt vervolgd -> Onvervangbaar