De buurvrouw

Mijn kat zei al dagenlang niks tegen me. Niet dat dat ongewoon was, want praten had het beest nog nooit gedaan. Toch deed hij er hardnekkig het zwijgen toe. Sinds de buurvrouw mijn nederige stulpje met een gedenkwaardig bezoekje had verblijd was de kat overduidelijk uit zijn hum. Of eigenlijk was het niet mijn buurvrouw, maar de overbuurvrouw van mijn buurman. Maar dat mocht de pret natuurlijk niet drukken. En bovendien was het aan mijn kat te danken dat de buurvrouw oog had gekregen voor een normale sterveling als ik.

Want dat stomme beest was op een mooie dag zomaar de voordeur uitgeglipt toen ik welbespraakt en onbevreesd met een stel Jehova-getuigen stond af te rekenen. Nou ja, eigenlijk deed ik dat afrekenen vooral in mijn gedachtenwereld, want in werkelijkheid wees ik ze op een best keurige en beschaafde manier de deur. Dat ik daarna achter mijn kat aan moest had ongetwijfeld te maken met die man waarover de Jehova’s mij zo dringend hadden willen spreken. Niet dat dat op dat moment in mijn gedachten opkwam natuurlijk. Al had het welgemeende ‘Godverdomme’ dat mij ontglipte anders kunnen doen vermoeden.

Hoe dan ook, de kat deed net of hij avontuurlijk was. In werkelijkheid ging hij niet verder dan de voortuin van de buurvrouw, die eigenlijk de overbuurvrouw van mijn buurman was. Ze woonde nog niet zo heel lang in mijn straatje, maar wel lang genoeg om er voor te zorgen dat ze me nogal opgevallen was. Nou was dat niet zo heel ingewikkeld, want mijn buurt was niet bepaald ruim voorzien van buitengewoon charmante langbenige buurvrouwen. En hoewel ik uiteraard niet aan roddelen deed, had ik me wel het een en ander over onze nieuwe buurtbewoonster laten vertellen. Het loog er allemaal niet om. Natuurlijk deed ik niet aan vooroordelen, al moet ik toegeven dat ik uitermate geïntrigeerd was door de verhalen over de buurvrouw die eigenlijk de overbuurvrouw van de buurman was.

Met dat in mijn achterhoofd stapte ik manmoedig en zonder aarzelen over het tuinhekje van de buurvrouw om mijn weggeglipte kat in zijn nekvel te grijpen. Zoals het een avontuurlijke huiskat betaamt was hij zodanig onder de indruk van zijn verre reis dat hij verder geen aanstalten maakte om er nog een keer vandoor te gaan. Zonder problemen kon ik hem pakken, waarna ik me middels een soepele heupzwaai weer over het tuinhekje wilde manoeuvreren. Eind goed, al goed en dat soort dingen. Maar mijn inwendige juichkreetjes verstomden als bij toverslag toen het zoetgevooisde stemgeluid van de buurvrouw mijn trommelvliezen bereikte.
‘Dag buurman. Vind je het normaal om zomaar in andermans tuin rond te stappen?’
Enigszins ontsteld keek ik achterom en staarde in de méditerranéeblauwe ogen van de buurvrouw. Ze schoot in de lach vanwege mijn verbaasde gelaatsuitdrukking. Ik was sprakeloos. Dat beviel me totaal niet.

‘Het wordt eens tijd dat we kennismaken, buurman. Ik loop wel even met je mee.’
Met een geamuseerde en tegelijkertijd vervaarlijk uitdagende blik nam ze de kat van me over en liep naar mijn huis, waar de voordeur nog openstond. Mij restte niet veel anders dan achter haar aan te lopen, waarbij ik niet anders kon dan vaststellen dat mijn buurvrouw ook van achteren een adembenemende aanblik bood.
Voordat ik me kon verontschuldigen voor de rommel in mijn huis had ze de kat al in de keuken neergezet en de keukendeur dichtgedaan.
‘Je hebt vast al het een en ander over me gehoord. Ik kan je vertellen dat het allemaal waar is.’
Ik wist niet wat te zeggen. Het hart klopte me in de keel. Ik probeerde mijn opwinding weg te slikken.
‘Ik heb me natuurlijk ook over jou laten informeren. Het zal mij benieuwen wat daar allemaal van klopt.’
Voordat ik kon reageren was ze vlak voor me komen staan en greep me zonder aarzelen in mijn kruis. Ze keek me strak in mijn ogen en verstevigde de greep om mijn ballen. Ik was niet in staat mijn ogen af te wenden, laat staan dat ik een woord kon uitbrengen.

Van achter de keukendeur klonk een klaaglijk gemiauw. Heel even kon ik me inleven in zijn gevoel. Maar dat duurde niet lang.